Holly’s verhaal begint ver voor de grote zalen en festivalweides, in een klein dorpje buiten Grantham. In een huis waar muziek de muren doordrenkte, groeide ze op met de alt-folk van Damien Rice en de poëzie die haar vader haar voorlas. Ze schreef eigen melodieën als tegenlicht bij die gedichten, ontdekte de gitaar en nam haar eerste ruwe demo’s op op de oude computer van haar vader. Toen ze als tiener een paar van die demo’s instuurde naar BBC Music, werd haar nummer ‘Hit and Run’ binnen een week op de radio gedraaid. Wat volgde was een doorbraak-EP die haar stevig in het moderne poplandschap plaatste, met een geluid dat rauw, intiem en ongefilterd eerlijk klonk. Haar muziek is introspectief en atmosferisch, gedreven door een singer-songwritergevoeligheid die inmiddels een herkenend kompas vormt binnen de alt-pop. In de jaren daarna verliet ze het dorp en vond ze haar weg naar de grote zalen: van Glastonbury en Lollapalooza tot Wembley en onder meer voor Taylor Swift en Olivia Rodrigo mocht openen. Wat ooit begon in haar ouderlijk huis, groeide uit tot uitverkochte shows in Londen en heel Europa. Toen ze begin november ‘Die Happy’ uitbracht, vertelde Holly dat haar nieuwe muziek vooral geïnspireerd is door duistere sprookjes en roekeloze liefde. Een wereld ergens tussen The Bloody Chamber en Dracula. Nu neemt ze dit gothic liefdeslied mee op tour, waar ze in duo-opstelling optreedt.